Што научив за луѓето кои тешко им веруваат на сопственото „да“ и „не“

Некој те прашува: „Сакаш кафе или чај?“, а ти велиш „сеедно ми е“ — иако внатре веќе знаеш точно што сакаш. Се случува толку брзо што дури и не го забележуваш моментот. Вистинскиот одговор се заменува со друг уште пред воопшто да излезе.

Ова не се случува само кај мали избори како кафе или чај. Го имам видено и кај многу поголеми одлуки — работа, врска, преселба, останување, заминување. Не секогаш на ист начин. Но често со исто прашање под површината: „Дали ова што го чувствувам навистина е мое?“

Дали ова е неодлучност или прашање на доверба во себе?

Кај многу луѓе со кои работам, проблемот не е секогаш тоа што не знаат што сакаат. Некаде во нив, „да“ или „не“ веќе постои — можеби е тивко, но постои. Она што често им недостасува не е јасност, туку доволно внатрешен простор да му веруваат на тоа чувство повеќе отколку на сите погласни гласови околу него.

Затоа, наместо тоа, собираат мислења. Прашуваат три пријатели за истото прашање. Чекаат некој друг прв да каже нешто, за само да се согласат.

Не затоа што не знаат — туку затоа што научиле да не си веруваат сè додека некој друг не го потврди тоа.

Од каде доаѓа тоа?

Кај дел од луѓето, недовербата во сопствениот одговор се градела уште додека растеле — кога нивното „да“ или „не“ не било секогаш добредојдено.

Можеби кога се согласувале, работите биле помирни. Можеби несогласувањето имало цена.

Со текот на времето, проверката на туѓата реакција станала прв рефлекс, а проверката на својата — последна, ако воопшто се случи.

Ова не е недостаток во карактерот. Тоа е навика која некогаш имала смисла. Само никогаш не била надградена за живот во кој сопствениот одговор смее прв да биде важен.

Како всушност се враќа одговорот?

Понекогаш одговорот не доаѓа прво како мисла. Прво се забележува во телото — како стегање, олеснување, мал трепет или мало опуштање.

Тој прв сигнал не мора веднаш да биде конечен одговор. Но често покажува каде треба да слушнеш повнимателно.

Ако се препознаваш тука, можеш да почнеш од мал чекор: застани пред следното „сеедно ми е“ и прашај се дали навистина ти е сеедно.

За некои луѓе овој вид слушање доаѓа полесно преку разговор, а за други преку холистичка поддршка или Реики — како простор во кој телото може да забави, а сопствениот внатрешен глас полесно да се забележи. Ако сакаш да истражиш кој пристап ти одговара, можеш да прочиташ повеќе за индивидуалните сесии на maireihealing.com.

Ако сега стоиш пред некоја одлука, можеби не ти треба веднаш уште едно мислење. Можеби прво ти треба еден искрен момент насамо со себе, пред другите да се вклучат.

Кратки одговори на чести прашања

Зошто велам „сеедно ми е“ кога всушност знам што сакам?

Понекогаш „сеедно ми е“ излегува автоматски, пред воопшто да провериме што навистина сакаме. Тоа често се случува кога сме навикнале прво да ја проценуваме реакцијата на другите, а дури потоа сопствениот одговор.

Зошто постојано барам туѓо мислење пред да одлучам?

Туѓото мислење понекогаш го бараме како потврда дека нашиот избор е прифатлив или безбеден. Со текот на времето, проверката кај другите може да стане побрз рефлекс од слушањето на сопственото „да“ или „не“.

Како повторно да си верувам кога носам одлуки?

Довербата во сопствените одлуки најчесто се гради постепено. Може да започне со мали избори, кратка пауза пред автоматското „сеедно ми е“ и забележување на сопствената реакција пред да побараш туѓо мислење.